شماره ۷ - تاجر عشقم و عشق تو مرا، در بار است

تاجر عشقم و عشق تو مرا، در بار است
بین به چشمم که زهجر تو چسان دُر بار است ۱

چند از خون دل ما ننمایی پرهیز
نرگس چشم تو آخر نه مگر بیمار است ۲

سخن از زلف تو گر باز کنم در همه عمر
یکسر مو نکنم زانکه سخن بسیار است ۳

هر دلی گشت گرفتار کمان ابرویی
از هدف بودن پیکار بلا، ناچار است ۴

می توان بر حذر از تیر قضا بود ولی
حذر از ناوک مژگان بتان دشوار است ۵

هر دل آشفته ی زلفی و خم گیسویست
تیره بختی و پریشانی اش اندر کار است ۶

ما خرابیم و خرابی بود آبادی ما
کاین خرابی هم از استادی آن معمار است ۷

واعظ ار، منع کند می مخور ازوی مشنو
حرف بیهوده و هذیان به جهان بسیار است ۸

می بخور، می غم بیهوده ی ایّام مخور
کاین جهان در بر صاحبنظران مردار است ۹

از خرابی مکن اندیشه که در هر عُسری
یُسرها، هست که هر گنج قرین با مار است ۱۰

بسکه خو کرده «وفایی» به جفا کاری یار
خار اندر نظرش چون گل و گل چون خاراست ۱۱