درباره وفایی شوشتری
ملا فتحالله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود.
از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه میزیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده و پس از آن به کوشش مهدی آصفی در سال ۱۳۷۸ شمسی بازنشر شده است.
در ویکی پدیا بیشتر بخوانید
آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - بسته ام باز، به پیمانهٔ می پیمان را
شماره ۲ - به روی خوب تو دیدیم روی خوب یزدان را
شماره ۳ - ساقی ز ماه چهره بر افکن نقاب را
شماره ۴ - به سر زلف تو گر جز تو مرا یاری هست
شماره ۵ - دل زاهدان فریبد لب لعل پر فریبت
شماره ۶ - ره از همه جا بسته ولی راه تو باز است
شماره ۷ - تاجر عشقم و عشق تو مرا، در بار است
شماره ۸ - گیرم نبود نای سرچنگ سلامت
شماره ۹ - تا که ابروی ترا، با مژگان ساختهاند
شماره ۱۰ - کسی گوی سعادت از میان بُرد
شماره ۱۱ - دل چو به زلفت اسیر دام بلا شد
شماره ۱۲ - لعل شکر افشانم گفتا نمکین باشد
شماره ۱۳ - ناظران رخت ای ماه مقیم حرمند
شماره ۱۴ - عشّاق اگر لقای ترا آرزو کنند
شماره ۱۵ - خطّت دمید و لعل تو مستور می شود
شماره ۱۶ - حُسنت چو عشق من همه ساعت فزون شود
شماره ۱۷ - گنه بر دل نهی آنگاه می گیری به تقصیرش
شماره ۱۸ - یکدم از زیر نقاب ای ماهرو بنما جبین
شماره ۱۹ - تا بدان زلف سیه دست تمنّا زدهایم
شماره ۲۰ - هر مثل کز دهنت ای بت زیبا زدهایم
شماره ۲۱ - از سر کوی تو هرگز به ملامت نروم
شماره ۲۲ - زهی علاقه که با تار زلف یار ببستم
شماره ۲۳ - سینه دریای من و لشگر غم امواجم
شماره ۲۴ - ما در این شهر گداییم و گدای خودتیم
شماره ۲۵ - فکنده زلف تو در کار دل هزار گره
شماره ۲۶ - خیل مژگان سیه کار نداری داری