شماره ۱۱ - دل چو به زلفت اسیر دام بلا شد

دل چو به زلفت اسیر دام بلا شد
خون شد و فارغ ز قید چون و چرا شد ۱

چند کنی جامه را حجاب تن ای گُل
جامه براندام گل ز رشک قبا شد ۲

از لب عنّاب گون و خرفه ی خالت
درد دل عاشقان زار دوا شد ۳

چون زوفا ساختند خانه ی دل را
وقف بتان شد از آن دمیکه بنا شد ۴

نیست جمال ترا، به دهر نظیری
شاهد یکتایی تو زلف دوتا شد ۵

فتنه ی چشمت نخفته بود، که ناگه
فتنه ی دیگر زقامت تو بپا شد ۶

جز، به می و ساقی ام دگر سروکاری
نیست به کس زانک می تمام صفا شد ۷

حاصل مهر و وفا چه بود «وفایی»
جور و جفا حاصلم ز مهر و وفا شد ۸