شماره ۲۱ - از سر کوی تو هرگز به ملامت نروم

از سر کوی تو هرگز به ملامت نروم
خواهم ار، رفت الهی به سلامت نروم ۱

از بهشت سرکوی تو به فردوس برین
نروم گر بروم تا به قیامت نروم ۲

گر روم روزی از ین در، به سوی روضه ی خُلد
تا که جان را، ندهم من به غرامت نروم ۳

چون به جز، مستی ورندی نبود مذهب عشق
می بده می که پی زهد و کرامت نروم ۴

شده هر نقش و نگارم به نظر خار، چنان
که به زلف و خط و خال و قد و قامت نروم ۵

به سرت گر، به سرم تیر چو باران بارد
همچو طفلان نگریزم ز حجامت نروم ۶

آزمایش منما مورچه با سنگ گران
که اگر رفت نشان ره به علامت نروم ۷

گر تو ای دوست وفادار «وفایی» باشی
به خدا از سر کویت به ملامت نروم ۸