شماره ۲۲ - زهی علاقه که با تار زلف یار ببستم

زهی علاقه که با تار زلف یار ببستم
که از علاقه به زلفش بسی علاقه گسستم ۱

به پیش خلق شدم متّهم به زهد و کرامت
قسم به باده که زاهد نیم خدای پرستم ۲

زاهل میکده دارم امید آنکه پیاپی
دهند و باز ستانند، هی پیاله ز دستم ۳

زیُمن همّت ساقی که داد از آن می باقی
زهر پیاله خمار دگر پیاله شکستم ۴

ز شیخ و پیر مغان هر دو رو سفیدم از آنرو
که توبه یی ننمودم که توبه یی نشکستم ۵

ببستی و بشکستی هزار عهد، ولی من
درست بر سر پیمان و عهد روز الستم ۶

خیال چشم ترا، بسکه در نظر بگرفتم
چو چشم شوخ تو اکنون نه هوشیار و نه مستم ۷

گرفتم آنکه نگیری مرا به هیچ گناهی
همین گناه مرا بس که با وجود تو هستم ۸

به کنج میکده خوش می سرود دوش «وفایی»
جز اینکه باده پرستم زهر خیال برستم ۹