غزل ۴۱ - عتاب اگر چه همان در مقام خونریز است

عتاب اگر چه همان در مقام خونریز است
ولیک تیغ تغافل نه آنچنان تیز است ۱

دلیریی که دلم کرد و می‌زند در صلح
به اعتماد نگه‌های رغبت آمیز است ۲

مریض طفل مزاجند عاشقان ورنه
علاج رنج تغافل دو روز پرهیز است ۳

شدیم مات به شطرنج غایبانهٔ تو
به ما بخند که خوش بازیت به انگیز است ۴

کنند سلسله در گردنش به زلف تو حشر
دلم که بستهٔ آن طرهٔ دلاویز است ۵

جگر زد آبله وز دیده می‌چکد نمکاب
که بخت شور به ریش جگر نمکریز است ۶

رقیب عزت خود گو مبر که بردر عشق
حریف کوهکنی نیست آنکه پرویز است ۷

به ذوق جستن فرهاد می‌رود گلگون
تو این مبین که عنان بر عنان شبدیز است ۸

شدست دیدهٔ وحشی شکوفه دار و هنوز
در انتظار ثمر زان نهال نوخیز است ۹