شمارهٔ ۷۳ - در مدح نظام الدین

در ضمیرم بدی هوای امیر
وانکه باشم ثنا سرای وزیر ۱

نشد اندیشه ضمیرم کم
خواجه را یافتم وزیر و امیر ۲

بوزارت نشسته خوشدل و شاد
وز امارت نگشته عزل پذیر ۳

شاه میران نظام دولت و دین
عالم عادل کریم کبیر ۴

آنکه خورشید عدل و فضل ویست
نور گسترده بر کبیر و صغیر ۵

در نیاید بچشم همت او
ملک و ملک جهان قلیل و کثیر ۶

رأی و تدبیر ملک آرایش
نبود جز موافق تقدیر ۷

آیت فضل و رحمتت از حق
که بجز حق نداندش تفسیر ۸

دیده ملک و ملک دارانرا
دارد از تیره دل دوات قریر ۹

صورت عقل را بدارالملک
بصریر قلم کند تصویر ۱۰

از وزیران مشرق و مغرب
بصریر قلم گرفت سریر ۱۱

خط او پیش دیده اکمه
گر بداری شود بدیهه بصیر ۱۲

بجز انصاف و عدل شفقت و رحم
فکرتی در نیایدش بضمیر ۱۳

عدل او ناخن ستم از گوش
برکشد همچو موی راز خمیر ۱۴

در جهان با کف عطاده او
همچو سیمرغ و کیمیاست فقیر ۱۵

در سرای وزارتش کم و بیش
کیمیا در نگنجد و تزویر ۱۶

همچو مظلوم باشد از ظالم
ظلم از دست عدل او بنفیر ۱۷

هرکه بیند خیال او در خواب
باشدش فر و فرخی تعبیر ۱۸

وان کز او هیچ برنگیرد چشم
چه بود هم برین نسق میگیر ۱۹

نظرش نور دیده افزاید
زانکه صدریست بی عدیل و نظیر ۲۰

ای نظیر تو جز تو نی بجهان
بجوانی بخت و دولت پیر ۲۱

سوزنی پیر گشت و در پیری
گشت در خدمت تو با تقصیر ۲۲

گر تغیرپذیر شد سخنش
نپذیرد عقیدتش تغییر ۲۳

تا سپهر سریع دورانراست
سیر شمس مضی ء و بدر منیر ۲۴

تا دم صور از آفت ایام
ملکت حافظ و معین و نصیر ۲۵

شمس و بدر بقات را بادا
جاودان بر سپهر جاه مسیر ۲۶