شمارهٔ ۷۴ - فی مدح اشرف الدین

ای جهان شرف بتو معمور
یافته از دو پادشا منشور ۱

از خداوند دلدل و قنبر
وز خداوند ناقه و یعفور ۲

پادشاه حسینیان اشرف
شرف دین کردگار غفور ۳

هست در جنب پادشاهی تو
بندگی پادشاهی فغفور ۴

پادشاه سیادتی و تراست
از شرف ملک و از خرد منشور ۵

امت جد تو ترا حشمند
طایعا راغبا بجان مأمور ۶

هیچکس نی ز دل بتو غمگین
هیچکس نی ز تو بتن رنجور ۷

بی هوا خواهی تو در دل کس
ندهد آفتاب ایمان نور ۸

تا دم صور پادشاهی کس
نیست وان تورانسوی دم صور ۹

هست فراش جد او در خلد
شهپر روح و زلف و طره حور ۱۰

شهر نخشب بفر دولت تست
همچو خلد برین و حور و قصور ۱۱

چون نبوت بجد تو مختوم
شد فتوت بنام تو مقصور ۱۲

از عطای کف عطاده تو
یک جهان شاکرند و تو مشکور ۱۳

عالمی قائل ثنای تواند
زوجه منظوم گوی و چه منشور ۱۴

نظم و نثر همه ستایش تست
راستی بی دروغ و غیبت و زور ۱۵

از مدیح تو بر صحیفه عمر
کرده مدحت سرای تو مسطور ۱۶

عمر من در ثنا و مدح تو باد
تا بود قصر عمر من معمور ۱۷

صرف در دولت و بقای تو باد
چرخ را مدت سنین و شهور ۱۸

تا شهور و سنین پدید آرد
دور چرخ بلند روشن و دور ۱۹

دور باد از خجسته مجلس تو
نکبت دهر پیر و دار غرور ۲۰