شمارهٔ ۱۵۰ - در مدح نصیرالدین احمد

ماه معظم آمد با فر و آفرین
با عفو و فضل و مغفرت عالم آفرین ۱

ماهی است این کز آمدن او خجستگی است
بادا خجسته آمدنش بر نصیر دین ۲

والا نصیر دین شرف و دولت رفیع
احمد که آفریده شد از حمد و آفرین ۳

عین الکفات آنکه نگهدار کار ملک
هست او بعین روشن و دیدار دور بین ۴

آزاده ای بجود و سخا گشته بی نظیر
فرزانه ای بذهن و ذکا گشته بی قرین ۵

صدری که هفتمین فلک از قدر و همتش
شد زیر دست چونکه بهفتم فلک زمین ۶

همچون زمین که باشد در سایه فلک
باشد فلک مراو ار در سایه نگین ۷

جز با سخا برون ننهد پا از آستان
جز با عطا برون نکند دست از آستین ۸

آزادگی بطینت او در سرشته شد
آنگه که آفریده شد آدم ز آب و طین ۹

ای ملک شاه شرق بفرهنگ و فضل تو
با فر ملک شکاه فریدون آبتین ۱۰

کار رعیت و حشم پادشاه را
تدبیر تو صواب بود رای تو متین ۱۱

خطی که تو کشی همه ارکان ملک را
رائی است مستقیم و سبیلی است مستبین ۱۲

صاحب که برگزیده سلطان عالم است
او مر ترا ز عالمیان کرد برگزین ۱۳

چون نزد خود مکین و امین یافت مرترا
نزدیک پادشاه مکین گردد و امین ۱۴

آزادگان بوطع مراو را شده رهی
فرزانگان بطبع مراو را شده رهین ۱۵

چون آفتاب چرخ که روشن کند جهان
روشن شد از کفایت او ملک شرق و چین ۱۶

تیره دوات او رخ کلکت کند منیر
کلک نزار او تن دولت کند سمین ۱۷