شمارهٔ ۲۹ - در هجو داماد ناصر بزاز

برگوی بداماد خود ای ناصر بزاز
تا مست شد از . . . ن نکند عربده آغاز ۱

از وجه غزی و تتری سست رکونی
بر مردم کسبه نشود طاعن و غماز ۲

تا کو بیان جمع نگردند دگر بار
در حمیت . . . ن سرش نگیرند دگر باز ۳

با . . . ن در اینده و شلوار بریده
اینجا بفرستند مرا ورا بتک و تاز ۴

بر مردم کسبه ننهند تهمت دزدی
تا خشک به . . . نش نسپوزند همه باز ۵

بر سرش درآیند دگر ره بسر گرز
شلوارش ببرند دگر ره بسر گاز ۶

اینجا بدرستی خبر آمد که بکسبه
داماد ترا مهمان بردند باعزاز ۷

بسیار لطف کرد همه کس بحق وی
تا گنده شد و باز برآورد سر از ناز ۸

کردند سزای در مرزش بسر بوق
وانگه چو دهل داد بهر روئی آواز ۹

گویند که راز وی از خلق نگهدار
بانگ دهل و بوق توان داشت کجا راز ۱۰

کردند منادی که بیائید و به . . . ائید
همسایه بهمسایه و انباز به انباز ۱۱

چندانش به . . . ادند که اندر همه کسبه
یک . . . ر نمانده است از . . . ن بسر غاز ۱۲

من ناصح اویم بتو غماز نمانم
تو ناصح او باش مباش از من غماز ۱۳