شمارهٔ ۹ - آنشب که مرا بود می وصل بکف بر

امروز منم . . . ر و خدو کرده بکف بر
چونان زده ام جلق، چو چخماق نجف بر ۱

تا آب منی از سر نیمور برون جست
چونانکه جهد گربه بموش از پس رف بر ۲

چون اشتر لوکست گروگانم ولیکن
از گه علف او و سر او به علف بر ۳

پیر خر فرتوت که ما را جمعی داد
صد بار به از حور بهشتی به غرف بر ۴

حیران زده بودند صف از بهر خراره
استاده یکی حیز ازیشان بطرف بر ۵

بگرفتم و در بردم از آنگونه که آن حیز
از زیر برون جست و بر افکند بصف بر ۶

حیزان چو بدیدند چنان زخم گروگان
دل زار زوی تیر هدف رفت بتف بر ۷

از طاق میان پای هدف گشت بصحرا
مر تیر زنان راست بسوراخ هدف بر ۸

طبع پسر مسعود از گفته ترفند
چون طبع پدر گشت باشعار طرف بر ۹

مسعود اگر زنده بدی از پی این شعر
کردی زه و احسنت بمن شهره خلف بر ۱۰

این خاطر و این طبع که من دارم در شعر
فخرم ببخارا و سمرقند و نسف بر ۱۱

اینست محابات یکی شعر معزی
آن شب که مرا بود می وصل به کف بر ۱۲