شمارهٔ ۱۷ - علی بن ناصر

خجسته تاج معالی علی بن ناصر
بدهر صابر بودم در اشتیاق تو دیر ۱

کنون چو دیر بدست آمدی بدین زودی
مرو که نیست دلم از جمال روی تو سیر ۲

تو شاهزاده نظمی و در مصاف سخن
جهان ندید و نبیند چو تو سوار دلیر ۳

مرا تو شاه سخن خوانده ای و شاه سخن
توئی نه من، که توئی چون و منم چون شیر ۴

مرا زبان چو شمشیر شد تو تا گفتی
حکیم سوزنی ای با زبان چون شمشیر ۵

برند شیر علم را به پیش صف لیکن
طمع ندارد ازو هیچکس شجاعت شیر ۶

درست گفتی، لیکن نگفتی آن خطیب
نبرد و نخلد بر کسی نباشد چیر ۷

تراست چیره زبانی چو ذوالفقار علی
مرا چو تیغ پیاز و چگندر و آجیر ۸

اگر بتیغ زبان دشمن ترا نکشم
سرش ببخشم و . . . ونش بدرم از سر . . . ایر ۹

بدولت تو به . . . ایری چو تیر روغنگر
برون کشم ز در . . . ونش ایر را در غیر ۱۰

بقات خواهم از امروز تا بفردائی
که گشته باشد دریای حشر دیر یزیر ۱۱