شماره ۱۷۰ - چون مُهر لب به شکوة آن تندخو شکست

چون مُهر لب به شکوة آن تندخو شکست
رنگ حیا به چهرة محجوب او شکست ۱

دل کرد آرزو که ببوسد لبش به خواب
صد جا ز بیم، رنگِ رخ آرزو شکست ۲

چون گل جگر ز هجر ویم لخت لخت ریخت
دل همچو غنچه در غم او تو بتو شکست ۳

تن خاک گشت و جان به هوای تو پایدار
صد شکر می نریخت اگرچه سبو شکست ۴

فیّاض چون نهان کنم این غم! که بارها
رنگ رخ مرا نگهش رو به رو شکست ۵