شماره ۱۷۱ - درمانده دل به کار من و من به کار دوست

درمانده دل به کار من و من به کار دوست
دل شرمسار من شد و من شرمسار دوست ۱

در گریه اختیار ندارم که داده است
عشقم زمام دل به کف اختیار دوست ۲

من بیقرار لطفم و دل بیقرار ناز
تا در هلاک ما به چه باشد قرار دوست ۳

تا نگذری ز خویش نیابی نسیم وصل
برخیز از میان و نشین در کنار دوست ۴

فیّاض هستی تو گرانی ز حد فزود
شرمی که بیش ازین نتوان بود بار دوست ۵