هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، بیانگر ناامیدی و دلشکستگی شاعر از طاعت خشک و بیروح است. او به عشق و آشفتگی دل اشاره میکند و از ناتوانی در رساندن نالههایش میگوید. در نهایت، به بوی معشوق و نسیم سحر امید بسته است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۷۵ - در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست
در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست
گر زاهدی خشک نه دامان تری نیست ۱
آشفتگی طّرة او بیسببی نیست
گویا به پریشانی دلهاش سری نیست ۲
عطری نفسارای مشامست، مگر باز
بوی تو در آغوش نسیم سحری نیست؟ ۳
بیقوّتیم بال و پر ناوک آهست
تا ناله رسا نیست امید اثری نیست ۴
این کیست که از دست غمش همچو تو فیّاض
هر جا که نظر میفکنم دربدری نیست ۵
گر زاهدی خشک نه دامان تری نیست ۱
آشفتگی طّرة او بیسببی نیست
گویا به پریشانی دلهاش سری نیست ۲
عطری نفسارای مشامست، مگر باز
بوی تو در آغوش نسیم سحری نیست؟ ۳
بیقوّتیم بال و پر ناوک آهست
تا ناله رسا نیست امید اثری نیست ۴
این کیست که از دست غمش همچو تو فیّاض
هر جا که نظر میفکنم دربدری نیست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - از هستی تو عالم دیوانه پر شدست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - بازم از نو به کمین غمزة پنهانی هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.