شماره ۱۹۶ - هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشت

هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشت
دایم از زلف سیاهت گرهی در دل داشت ۱

رشکی کشتة شوقم که همان بعد هلاک
چشم حسرت نگران بر اثر قاتل داشت ۲

روزی برق شود سبزة این دشت آخر
هر چه در کوی وفا سبز شد، این حاصل داشت ۳

در میان لجّة غم داشت رهی چون کف دست
کشتی ما خطر آن بود که در ساحل داشت ۴

ناقه هر چند زره از پی مجنون می‌رفت
دل مجنون همه جا سر به پی محمل داشت ۵

روز ما تیره که رخسار تو از سبزة خط
کرد اظهار غباری که ز ما در دل داشت ۶

رخت بستند حریفان همه زین منزل تن
غیر فیّاض که در کوی تو پا در گل داشت ۷