شماره ۲۱۹ - رسید موسم نوروز و روزگار شکفت

رسید موسم نوروز و روزگار شکفت
ز خندة گل شادی دل بهار شکفت ۱

چه باده ساقی نیسان به جام گلشن ریخت!
که گل به روی گلش همچو روی یار شکفت ۲

تبسّم که به داغ جگر نمک‌ریز است؟
کزین امید گل لاله داغدار شکفت ۳

چه حاجتست به باغم که نازنین مرا
دمیده سبزة خطّ و گل عذار شکفت ۴

یکی به کشت بهارم بیا کنون که مرا
هزار رنگ گل اشک در کنار شکفت ۵

ز خاکِ کُشتة او سر کشیده شعلة شوق
ترا خیال که شمع سر مزار شکفت ۶

شکفته ریخت ز کلک من این غزل فیّاض
ز بسکه خاطرم از التفات یار شکفت ۷