هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به زیباییهای فصل بهار و گل سرخ میپردازد. شاعر از عشق، طبیعت، و مینوشی در جمع دوستان سخن میگوید و تضاد بین گل زرد (نماد پاییز) و گل سرخ (نماد بهار) را بیان میکند. همچنین، اشارهای به همجنسگرایی در طبیعت دارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مضامین عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشارهی غیرمستقیم به مینوشی و همجنسگرایی دارد که مناسب گروه سنی بالاتر است.
شماره ۲۳۵ - باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
که برافروخته چون لالهعذاران گل سرخ ۱
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشق
مژدهام ابر بهار آمد و باران گل سرخ ۲
منم و نغمهسرایی به هوای چمنی
که خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ ۳
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بود
جام می در نظر بادهگساران گل سرخ ۴
هر کسی مایل همجنس خود آمد فیّاض
من گل زرد پسندیدم و یاران گل سرخ ۵
که برافروخته چون لالهعذاران گل سرخ ۱
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشق
مژدهام ابر بهار آمد و باران گل سرخ ۲
منم و نغمهسرایی به هوای چمنی
که خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ ۳
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بود
جام می در نظر بادهگساران گل سرخ ۴
هر کسی مایل همجنس خود آمد فیّاض
من گل زرد پسندیدم و یاران گل سرخ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۴ - مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
گوهر بعدی:شماره ۲۳۶ - ببرید زلف گر چه به پای تو سر نهاد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
