شماره ۲۳۷ - کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد

کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد
صوفی از قرب به اظهار کرامت افتاد ۱

گشت معلوم که با من چه قیامت کردست
هر که را چشم بر آن جلوة قامت افتاد ۲

از پی شیشة من دامن پر سنگ آمد
هر که را راه به وادیّ ملامت افتاد ۳

همه را در ره او پای فرو رفت به گنج
سعی ما بود که کارش به ندامت افتاد ۴

تو خود از ننگ نیایی بر ما، ما از بیم
وه که دیدار به فردای قیامت افتاد ۵

رخت بردند ز غربت به وطن همسفران
سفر ماست که در بند اقامت افتاد ۶

من و فیّاض به هم غرقه درین بحر شدیم
که ازین ورطه ندانم به سلامت افتاد؟ ۷