هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و فلسفی است که به موضوعات عشق، فاصلههای معنوی و جسمانی، و تنگناهای روحی میپردازد. شاعر از عشق، فداکاری، و اتحاد معنوی سخن میگوید و با استفاده از استعارههایی مانند پروانه و شعله، سنگ و شرر، و تیغ و سپر، مفاهیم عمیق عاشقانه و وجودی را بیان میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
شماره ۲۴۲ - کجا چو تیغکشی در میان سپر گنجد!
کجا چو تیغکشی در میان سپر گنجد!
تو را به کشتن عُشاق کاش سر گنجد ۱
چه غم ز تنگدلیهای من محبَّت را
به ظرف تنگتر این باده بیشتر گنجد ۲
میان شعله و پروانه این مسافت نیست
که در میانه حجابی ز بال و پر گنجد ۳
میان من و او اتحاد از آن بیش است
که در میان ره آمد شد نظر گنجد ۴
محبّتم به دلش جا اگر کند فیّاض
عجیب نیست، که در سنگ هم شرر گنجد ۵
تو را به کشتن عُشاق کاش سر گنجد ۱
چه غم ز تنگدلیهای من محبَّت را
به ظرف تنگتر این باده بیشتر گنجد ۲
میان شعله و پروانه این مسافت نیست
که در میانه حجابی ز بال و پر گنجد ۳
میان من و او اتحاد از آن بیش است
که در میان ره آمد شد نظر گنجد ۴
محبّتم به دلش جا اگر کند فیّاض
عجیب نیست، که در سنگ هم شرر گنجد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۱ - ز استغنا خیالش را به ما پروا نمیافتد
گوهر بعدی:شماره ۲۴۳ - سخن ز تنگیت اندر دهن نمیگنجد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
