شماره ۳۰۲ - عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد

عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد
که ز گرد خاطر من نفس بهار گیرد ۱

لب سر به مُهر من شد سبب گشاد عالم
که اگر نفس گشایم دل روزگار گیرد ۲

به میان بحرم اما همه تن چو موج لرزم
که مباد در میانم هوس کنار گیرد ۳

ضرور شد تپیدن دل بیقرار ما را
که گر از تپش بیفتد به کجا قرار گیرد ۴

به سمند جلوه نازان به صف شکیب تازان
سر ره که می‌تواند که برین سوار گیرد! ۵

چو زلفت ره ساز نیرنگ گیرد
صبا از ملاقات او رنگ گیرد ۶

بلا را خم طرّه‌ات دست بندد
اجل را نگاه تو در چنگ گیرد ۷

منِ شیشه دل با غمت چون بر آیم!
ز سختی دلت نکته بر سنگ گیرد ۸

به دل مگذران بد که تا بد نگردی
که آیینه از عکس خود زنگ گیرد ۹

قیامت بود آنکه فیّاض بیدل
ترا در بغل گیرد و تنگ گیرد ۱۰