هوش مصنوعی: شاعر در این متن از عشق و دلبری سخن می‌گوید و از ناز و کرشمه‌های معشوق و تأثیر آن بر خود می‌نالد. او از فراموشی و بی‌توجهی معشوق شکایت دارد و زیبایی و نازک‌طبعی معشوق را با تصاویر شاعرانه مانند گل و شبنم توصیف می‌کند. همچنین، شاعر از فریبندگی و جذابیت معشوق که مانند بت است، سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاشقانه و غنایی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعاره‌های به‌کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۳۵۰ - چون خوی دلبران ز عتابم سرشته‌اند

چون خوی دلبران ز عتابم سرشته‌اند
همچون تبسّم از شکرابم سرشته‌اند ۱

شیخم ولیک شوخی طفلانه می‌کنم
کز رنگ و بوی عهد شبابم سرشته‌اند ۲

تا نالة حزین مرا گوش کرده‌اند
مرغان چراغ زمزمه خاموش کرده‌اند ۳

کبکان ز نازکی سبق جلوة ترا
صد بار خوانده‌اند و فراموش کرده‌اند ۴

اطفال گل چو گوهر شبنم ز نازکی
حرف ترا خریده و در گوش کرده‌اند ۵

خوبان که گِرد چهره برآورده‌اند خط
این شعله را خوشند که خس‌پوش کرده‌اند ۶

فیّاض از بتان نتوان چشم خیر داشت
آیینه را ببین که چه مدهوش کرده‌اند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۷۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۴۹ - خوبان که شوخی مژه از تیر برده‌اند
گوهر بعدی:شماره ۳۵۱ - عندلیب گلشنم گلخن نصیبم کرده‌اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.