شماره ۳۵۲ - زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند

زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند
چو لاله سر زند از خاک داغدار سپند ۱

ز چشم زخم خزان نیست آفتی ممکن
که هست بر گل روی تو نوبهار سپند ۲

به راه وصل توام وعده آتشی افروخت
که شد به شعلة آن چشم انتظار سپند ۳

ز شوق شعله چنان چهره برفروخته است
که در نظر نکند فرقی از شرار سپند ۴

چه لازمست ز من منع بیقراری من
در اضطراب کجا دارد اختیار سپند! ۵

سرشک شعله‌وشم گر به چشمه‌سار افتد
همیشه سر زند ازطرف جویبار سپند ۶

به غیر سوختنم چاره نیست در غم دوست
که شعله شوخ مزاجست و بیقرار سپند ۷

چنین که کوکب داغم فروغ‌بخش افتاد
سزد که چرخ بسوزد بر او هزار سپند ۸

میان آتش غیرت ز رشک خال رخت
اگر چه سوخت ولی سوخت شرمسار سپند ۹

تمام عمر توان سوخت از تپیدن دل
چرا نهاد بر آتش چنین مدار سپند ۱۰

ز طبع دفع گزندم ضرر شد فیّاض
به جان نکته‌شناسان برو بیار سپند ۱۱