هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غمگین، از عشق نافرجام و دلشکستگی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند بلبل، گل، شیرین و فرهاد، و صحنههایی مانند دشت و بزم بتان، احساسات عمیق خود را بیان میکند. او از اضطراب، تنهایی و رنج عشق میگوید و در نهایت به این نکته اشاره میکند که دیگران شاد هستند، در حالی که او با دلشکسته میرود.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند «بزم بتان» و «صید و صیاد» نیاز به درک ادبی بیشتری دارد.
شماره ۴۰۴ - بلبل ز شیوة تو به فریاد میرود
بلبل ز شیوة تو به فریاد میرود
بوی گل از نسیم تو بر باد میرود ۱
آواز تیشه مضطرب آید به گوش دل
شیرین مگر به دیدن فرهاد میرود! ۲
زین دشت پابرهنه گذشتم چو گردباد
صید این چنین به کوچة صیّاد میرود ۳
من شیشه دل به بزم بتان جای چون کنم!
آنجا سخن ز آهن و فولاد میرود ۴
فیّاض غیر من که دل آزرده میروم
هر کس که میرود ز درش شاد میرود ۵
بوی گل از نسیم تو بر باد میرود ۱
آواز تیشه مضطرب آید به گوش دل
شیرین مگر به دیدن فرهاد میرود! ۲
زین دشت پابرهنه گذشتم چو گردباد
صید این چنین به کوچة صیّاد میرود ۳
من شیشه دل به بزم بتان جای چون کنم!
آنجا سخن ز آهن و فولاد میرود ۴
فیّاض غیر من که دل آزرده میروم
هر کس که میرود ز درش شاد میرود ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۷۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۳ - دلا گم کردهای خود را درآ در جستجوی خود
گوهر بعدی:شماره ۴۰۵ - غیر زلف او که دوشادوش آن رو میرود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.