شماره ۴۱۰ - لطف کن تلخی که جان بی‌لذّت از شکّر شود

لطف کن تلخی که جان بی‌لذّت از شکّر شود
آب کن زهری که دل مستغنی از کوثر شود ۱

ضعف کی از پا درآرد رهروان شوق را
نامة ما مرغ را بال و پر دیگر شود ۲

لطف کن از چشمه‌سار تیغ چون آب حیات
قطرة آبی که کام حسرت ما تر شود ۳

پشت بر خاکستر من داشت عمری شعله گرم
سودة اخگر کنونم مشت خاکستر شود ۴

چشم اگر بر لاله و گل می‌گشایم بی‌رخش
هر نگه بر دیدة حسرت کشم خنجر شود ۵

مرغ هر اندیشه نتواند به بام او پرید
جلوة پرواز اینجا دام بال و پر شود ۶

صندل بی‌دردی ما بود عمری دردسر
بر سرم صندل کنون فیّاض درد سر شود ۷