هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، رنج، و غم است. شاعر از رشک، نام و ننگ، و تلخیهای روزگار شکایت میکند و به عشق و یاد معشوق اشاره دارد. همچنین، تمایل به فداکاری و تعجب از تأخیر در قتل خود را بیان میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اشاره به مرگ و رنج است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا سنگین باشد.
شماره ۴۳۰ - چو رشک رخنهگرِ نام و ننگ میآید
چو رشک رخنهگرِ نام و ننگ میآید
قبا ز پیرهن او به تنگ میآید ۱
به کاوش مژه کوه غمی ز جا کندم
که پای تیشه در آنجا به سنگ میآید ۲
مرا چنین که به جان باختن شتابی هست
چرا به قتل من او را درنگ میآید! ۳
چه غم ز تلخی ایّام غم مرا که مدام
شکر ز مصر لبت تنگ تنگ میآید ۴
دلم ز یاد رخ او شکفته شد فیّاض
ز عکس بر رخ آیینه رنگ میآید ۵
قبا ز پیرهن او به تنگ میآید ۱
به کاوش مژه کوه غمی ز جا کندم
که پای تیشه در آنجا به سنگ میآید ۲
مرا چنین که به جان باختن شتابی هست
چرا به قتل من او را درنگ میآید! ۳
چه غم ز تلخی ایّام غم مرا که مدام
شکر ز مصر لبت تنگ تنگ میآید ۴
دلم ز یاد رخ او شکفته شد فیّاض
ز عکس بر رخ آیینه رنگ میآید ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۲۹ - از ره کوی تو چون بانگ جرس میآید
گوهر بعدی:شماره ۴۳۱ - اگر دو روز از آن کو خبر نمیآید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
