شماره ۴۹۲ - سخن به وادی انصاف کرده راه غلط

سخن به وادی انصاف کرده راه غلط
که کرد نسبت روی ترا به ماه غلط ۱

رست بود ره عشق تا بیابان بود
گذر به جاده‌ای افتاد و گشت راه غلط ۲

به هر کجا که روی خویش را به عشق سپار
نکرده گمشدة عشق ره به چاه غلط ۳

به درد، هر چه طلب کرده‌ایم یافته‌ایم
کمان درد نینداخت تیر آه غلط ۴

سریر عزّت از افتادگی به ماه رسید
حدیث مال غلط بود و حرف جاه غلط ۵

نظر به نامة اعمال کردم و دیدم
که هم سفید غلط بود و هم سیاه غلط ۶

فرشته راهنما بود در خراباتم
فکنده دیو رهم را به خانقاه غلط ۷

اگر نظیر تو در وهم نقش بست رواست
که احولست و کند زود در نگاه غلط ۸

به سهو هم نکند گاه طاعتی فیّاض
ز بیم آنکه شود نامة گناه غلط ۹