شمارهٔ ۴۴ - مطلع ثانی

ای خدیویکه وجودت زخدائی اعزاز
کرده بر خلق در رحمت و آسایش باز ۱

در دل مهر فروغت چه غم از کین حسود
که مصونست کلیم از خطر شعبده باز ۲

کاخ اطعام ترا از بن دندان گردید
قرص خور نان و فلک خوان و سحرگه خباز ۳

خضر را گویند زان خضرش گشته است لقب
که دمد سبزه بهر جای نشیند زاعجاز ۴

این سخن را مثلی یافت نشد تا که خدای
از قدوم تو جهان را چوچنان داد طراز ۵

هرکجا شقه گشاید علم دولت تو
قصب السبق زخلد آورد از مایه و ساز ۶

زان صفابخش مقامات یکی آمد یزد
کز خلیلی ز تو گردیده ببطحا انباز ۷

لیکن این یزد برآن پیلتن شیر سرشت
همت در خوف و رجا راست چو نخجیرگراز ۸

گر کشد زو نخورد ورنکشد زو بخورد
که بنخجیر گراز است دوسو دل بگداز ۹

تا عرب مرد حجاز است و عجم اهل عراق
جوش جیشت به عراق وصف خیلت به حجاز ۱۰