شمارهٔ ۴۶ - در غزل است

ای جهان و جان بگردان روی و رای
تا بماند در جهان جانی به جای ۱

آفتابی چون شوی تابنده روی
و آسمانی چون شوی گردنده رای ۲

سرو باشد پیش قدت گوژپشت
لعل باشد پیش رویت کهربای ۳

جان همی کاهی چو بفزائی فراق
دل همی بندی چو بگشائی قبای ۴

داده ای زان خنده با قهقهه
عالمی را گریه با های های ۵

هر که بندد دل چو ما در وصل تو
تا بود روی تو او را دلگشای ۶

گردد از سودای تو بی کار و بار
یا بر آید همچو ما بی دست و پای ۷

هر خسی را پایگاهی آرزوست
چون کند با عشق تو دست آزمای ۸

نه چو اینها ناقوامان بلکه تو
چون قوامی عالمی داری گدای ۹