شمارهٔ ۷۷ - در غزل است

ای زلف تو همچو شاخ شمشاد
وی قد تو همچو سرو آزاد ۱

هر چند مرا زهر دو رنج است
بااین همه تا بود چنین باد ۲

اشک من و روی خویشتن بین
گر دجله ندیده ای و بغداد ۳

زلف تو اگر دلی ز من برد
لبهای تو صد هزار جان داد ۴

گوئی که زبان تو که بستست؟
آن بست که آب دیده بگشاد ۵

پرسی که تو را که زد چه گویم
آن زد که عقیله ای چو تو زاد ۶

شادی برسد مرا ز وصلت
از شیرین غم رسد به فرهاد ۷

از دست تو خواستم چو کردن
فریاد کم از تو بود بیداد ۸

شیرینی یاد کرد آن لب
اندر گلوم شکست فریاد ۹

رفت آن که تو بودی و قوامی
دیگر نشود ز وصل تو شاد ۱۰

کی باز شود به جای هرگز
خشتی که ز کالبد بیفتاد ۱۱