شماره ۳۲ - قبا کشیده به بر قامت بلند تو را

قبا کشیده به بر قامت بلند تو را
شکر گرفته در آغوش نوشخند تو را ۱

هلال تا به رکاب تو سر نهد چون نعل
هزار بار ببوسد سم سمند تو را ۲

دلم شکسته و عمریست آرزو دارد
هوای سنبل زلف شکسته بند تو را ۳

به حال خسته خود این همه تغافل چیست
فراق زیر و زبر کرده دردمند تو را ۴

چو سیدا نبود ساده لوح در ره عشق
نشان لطف گمان کرده زهرخند تو را ۵