خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از تیره‌بختی و ناامیدی سخن می‌گوید. شاعر از رازهای خود، وداع با خود، تهمت‌های ناروا، و دنیای فانی شکایت دارد. او احساس می‌کند مانند پروانه‌ای بی‌جان است و از دشمنان نادان که سحر و اعجاز او را نمی‌فهمند، گله می‌کند.

رده سنی: 18+ مفاهیم عمیق فلسفی، انتقادهای اجتماعی پیچیده، و استفاده از استعاره‌های سنگین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، فضای غالب شعر غمگین و ناامیدانه است که نیاز به بلوغ فکری برای درک مناسب دارد.

تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا
کرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا

سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداع
کرده اند از نکهت گل بال پرواز مرا

تهمت نقصان پر و بال مرا از کو تهیست
کرده است آسودگی مقراض پرداز مرا

دولت دنیا دل آسوده ام را نقش پاست
سایه بال هما صید است شهباز مرا

از چراغ خانه ام بزم حریفان در گرفت
چرب و نرمی شد زبان شکوه غماز مرا

بی رخت در انجمن چون مرده پروانه ام
شمع خواهد با تو گفت انجام و آغاز مرا

سیدا امروز کلکم اژدهایی می کند
خصم نادان می شمارد سحر اعجاز مرا

«سیدای نسفی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir