شماره ۷۱ - ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را

ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را
چراغان از پر طاووس کردم خانه خود را ۱

ز دست اضطراب نفس تن پرور نیاسودم
سپند روی آتش تا نکردم دانه خود را ۲

سبوی می پرستان را کف دست گدا دیدم
نهادم مهر خاموشی به لب پیمانه خود را ۳

ز دست نارسایی دادم از کف زلف شیرین را
زدم چون تیشه آخر بر سر خود شانه خود را ۴

ز دست کودکان شهر گردیدم دل آزرده
به صحرا می برم سیلی زنان دیوانه خود را ۵

پریشان همچو گل دیدم حواس اهل مجلس را
گره چون غنچه کردم بر زبان افسانه خود را ۶

حدیث عقده دور و دراز زلف می گویم
نگه می دارم از کوته زبانی شانه خود را ۷

مرا بر پیچ و تاب کاسه گرداب رحم آمد
به دریا برده آخر ریختم پیمانه خود را ۸

فغان الامان از تربت مجنون علم گردد
به صحرا سر دهم روزی اگر دیوانه خود را ۹

به مژگان سیدا روبم غبار آستانم را
کشم در چشم خود چون سرمه گرد خانه خود را ۱۰