شماره ۷۹ - ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا

ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا
گردبادآسا به یک دور افگند از پا مرا ۱

بی جنونی نیستم از سایه وحشت می کنم
ناله زنجیر می آید ز نقش پا مرا ۲

تشنه ام همچون صدف یک قطره سیرابم کند
نیستم گرداب سرگردان کند دریا مرا ۳

از غم فردا به چشم اشکبارم نم نماند
می رود چون شمع آخر سر درین سودا مرا ۴

یوسفم باشد کنار شهر آغوش پدر
چون دهان گرگ باشد لاله صحرا مرا ۵

دانه خال تو هر جا پهن سازد دام خویش
بالها پیدا شود چون مور از اعضا مرا ۶

خانه دل سیدا از غیر خالی کرده ام
می دهد بهر تسلی وعده بر فردا مرا ۷