شماره ۸۰ - زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا

زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا
هموار کرد پست و بلند جهان مرا ۱

از جنبش نسیم گل از جای می روم
از بس که کرده موسم پیری خزان مرا ۲

آبم بود ز اشک و چراغم زدود آه
ای وای بر کسی که شود میهمان مرا ۳

درویشم و بهشت برین است کلبه ام
نتوان فریب داد به لبهای نان مرا ۴

جایی چو گردباد اقامت نمی کنم
از بس که هست خانه به ریگ روان مرا ۵

تا کرده ام در انجمن روزگار جای
مانند شمع آب شده استخوان مرا ۶

پشتم خمید و شد به عصا دستم آشنا
کرد آسمان نشانه تیر و کمان مرا ۷

از سعی ابر سبز نگردید ریشه ام
کاری نکرد تربیت باغبان مرا ۸

از حیله های نفس توکل خلاص کرد
از دست گرگ داد رهایی شبان مرا ۹

من بلبل کباب گل روی آتشم
در شاخسار شعله بود آشیان مرا ۱۰

دارند شیخ و شاب شکایت ز یکدگر
دیگر سری نماند به پیر و جوان مرا ۱۱

چون غنچه گل است خموشی شعار من
ننهاده است مهر کسی بر دهان مرا ۱۲

از جویبار اهل کردم دست شسته ام
تا داده اند آب ز تیغ زبان مرا ۱۳

مانند سرو بید نه گل دارم و نه بر
بهر چه کاشتند درین بوستان مرا ۱۴

سودای زلف کاکلش از تیره بختیم
تکلیف می کنند به هندوستان مرا ۱۵

همچون کمان ز جای نخیزم به روز خویش
تیر دعا نگیرد اگر از میان مرا ۱۶

دارم زبان خشک قناعت چو سیدا
بوی کباب خلق رساند زیان مرا ۱۷