شماره ۱۳۱ - شبی که از دلم آه شرر فغان برخاست

شبی که از دلم آه شرر فغان برخاست
سپندوار به تعظیمش آسمان برخاست ۱

زمانه پرده نشین کرد صبح محشر را
ز خواب چاشت چو آن فتنه جهان برخاست ۲

به گل ز خانه خود عندلیب محمل بست
ز غنچه های چمن چون جرس فغان برخاست ۳

کدام لاله رخ آهنگ بوستان کردست
که گل خزان شد و بلبل ز آشیان برخاست ۴

کمان ابروی او را که بوده است استاد
به هر دلی که خدنگش نشست جان برخاست ۵

شبی که قافله را شد نگار من رهبر
زمین چو گرد به دنبال کاروان بر خاست ۶

مروتی که به هم بود اهل عالم را
کشیده تیغ به یکبار از میان برخاست ۷

شنید خصم به هر جا کلام رنگینم
بسان غنچه گل مهر از دهان برخاست ۸

نشین به صحبت پیران و تازه رو بر خیز
که آفتاب ز بزم فلک جوان برخاست ۹

ز همنشینی تو سیدا شکفت چو گل
به خانه یی که تو باشی نمی توان برخاست ۱۰