شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است

در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است
در بزم روزگار چراغی نمانده است ۱

مانند غنچه سر به گریبان کشیده ایم
ما را به سیر باغ دماغی نمانده است ۲

دستی که گل زند به سر بلبلی کجاست
نخل شکوفه دار به باغی نمانده است ۳

از جام اهل جود لبی تر نمی شود
زین باده قطره یی به ایاغی نمانده است ۴

مرغان آرزو همه پرواز کرده اند
در صحن بوستان پر زاغی نمانده است ۵

روشن کنند خلق چو پروانه خون خویش
از بس که روغنی به چراغی نمانده است ۶

ای سیدا کرم ز جهان بس که گم شدست
از هیچ کس امید سراغی نمانده است ۷