هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق یا پروردگار سخن میگوید. او از گریه، اشک، سفر، اسارت، و عشق با تصاویر زیبا و استعاری مانند ابر، دریا، غنچه، و شبنم استفاده میکند. شاعر به وضوح ابراز میکند که هر جا نشانهای از معشوق باشد، آنجا آرامش و سکون اوست.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات شدید ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۱۳۵ - ای مقدم تو قبله چشم تر من است
ای مقدم تو قبله چشم تر من است
هر جا که نقش پای تو باشد سر من است ۱
خوابم بدیده بی تو چو شبنم بود حرام
شبها اگر چه خرمن گل بستر من است ۲
در کوی تو غبار مرا می برد نسیم
هر جا که منزل تو بود محشر من است ۳
بیرون شدم ز بیضه و گشتم اسیر دام
ایام در شکنجه بال و پر من است ۴
چون غنچه سایه پرور پیراهن خودم
هر جا روم کلاه سرم چادر من است ۵
دریا دلان به کس دم آبی نمی دهند
گرداب چشمه تر ز لب ساغر من است ۶
چون ابر گریه را نکنم خار سیدا
این اشک نیست طفل به جان پرور من است ۷
هر جا که نقش پای تو باشد سر من است ۱
خوابم بدیده بی تو چو شبنم بود حرام
شبها اگر چه خرمن گل بستر من است ۲
در کوی تو غبار مرا می برد نسیم
هر جا که منزل تو بود محشر من است ۳
بیرون شدم ز بیضه و گشتم اسیر دام
ایام در شکنجه بال و پر من است ۴
چون غنچه سایه پرور پیراهن خودم
هر جا روم کلاه سرم چادر من است ۵
دریا دلان به کس دم آبی نمی دهند
گرداب چشمه تر ز لب ساغر من است ۶
چون ابر گریه را نکنم خار سیدا
این اشک نیست طفل به جان پرور من است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است
گوهر بعدی:شماره ۱۳۶ - لشکر خط آخر از ملک تو رو خواهد گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.