شماره ۱۶۴ - در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است

در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است
از روی باغ رنگ چو شبنم پریده است ۱

نقاش دست و بازوی خود بوسه می زند
گویا کمان ابروی او را کشیده است ۲

ننهاده پا به خانه آئینه از حجاب
این ساده روی صورت خود را ندیده است ۳

گل را گرفته بر در باغ ایستاده است
باد بهار آمدنش را شنیده است ۴

هر کس نهاده پا به در اهل روزگار
بسیار همچو آبله در خون تپیده است ۵

در باغ آرزو که نهالی نشانده یی
عمرت گذشت میوه او نارسیده است ۶

می آمد از چمن مگر آن شوخ سیدا
مانند غنچه مرغ دلم آرمیده است ۷