شماره ۱۷۳ - چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید

چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید
زمین ز خون شهیدان به جوش می آید ۱

عنان آه که در دل نگه تواند داشت
کله شکسته و کاکل به دوش می آید ۲

بغل گشاده و پوشیده جامه گلرنگ
به این لباس به تاراج هوش می آید ۳

که بسته است ندانم زبان مرغان را
که عندلیب ز گلشن خموش می آید ۴

به دور من شده ایام کاسه پر زهر
به هر که می نگرم بانگ نوش می آید ۵

به گلشنی که تو یکره گذشته یی تا حشر
صدای قافله گلفروش می آید ۶

چو سیدا لب اگر از فغان نه بربندم
جهان ز ناله من در خروش می آید ۷