شماره ۲۱۹ - از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود

از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود
جام می موسی و خم باده کوه طور بود ۱

هر سر مو بر تنم می کرد کار نیشتر
گوشه آسایش من خانه زنبور بود ۲

باده نوش من کجا بودی که امشب تا سحر
کام من تلخ و دماغم خشک و بختم شور بود ۳

ای خوش آن شبها که در بزم تو تا هنگام صبح
بر سر من آفتاب و در کنارم حور بود ۴

قطره یی ناخورده می خوردم ز گردون گوشمال
کاسه می بر کف من کاسه طنبور بود ۵

بی رخت پروانه امشب تا سحر خون می گریست
شمع در فانوس همچون مرده یی در گور بود ۶

دوش با شیرین لبان در پرده می گفتم سخن
پرده زنبوریی من پرده انگور بود ۷

عاشق صاحب نظر از جا برد معشوق را
بود فارغ بال یوسف تا زلیخا کور بود ۸

چار ابروی کمانش را به طاق آویخته
بازوی اقبال حسنش پیش از این پر زور بود ۹

سیدا امروز گردیدست چون کنعان خراب
خانه چشمم که چون مصر از رخش معمور بود ۱۰