شماره ۲۴۹ - شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود

شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود
دماغ سوخته من چو شمع روشن بود ۱

به گرد یار چو پروانه رقص می رفتم
میان آب و عرق شمع تا به گردن بود ۲

چمن چو تاج سیاهوش می نمود از دور
به دشت در نظرم لاله چاه بیژن بود ۳

کریم را نشود دست کوتاه از احسان
به دیده هر گهری داشتم به دامن بود ۴

مباد صبح به بزمم زند شبیخونی
ز شام تا به سحر چشم من بروزن بود ۵

ز جوی شیر نشد نرم سینه شیرین
چو کوهکن جگر او ز سنگ و آهن بود ۶

نمی رسید خیالم به فکر غازیی بیک
شبی که دوش سخن پای تکیه من بود ۷

چو سیدا ز دلم گریه گرد کلفت برد
چراغ خانه ام امشب ز آب روشن بود ۸