شماره ۲۷۴ - جان ز دنبالش ز جسم ناتوانم می رود

جان ز دنبالش ز جسم ناتوانم می رود
ای طبیبا خیر بادم کن که جانم می رود ۱

می نشینم بر سر راهش نمایان چون نشان
هر کجا چون تیر آن ابرو کمانم می رود ۲

لذت پیکان او از بس که دارم بر جگر
پیش پیش ناوک او استخوانم می رود ۳

خانهای خویش را ای قمریان آتش زنید
از کنار بوستان سرو روانم می رود ۴

می کند امروز صبر و عقل و هوش از من وداع
بار خود را بسته فردا کاروانم می رود ۵

شد یقین کار من بیمار اکنون با خداست
از سر بالین طبیب مهربانم می رود ۶

خواهم از بهر سلامت رفتنش گویم دعا
جوهر گفتار از تیغ زبانم می رود ۷

همچو نقش پای خواهم کرد خود را خاکمال
سوی گلبن بس که شاخ ارغوانم می رود ۸

سیدا روز وداعش چون تصور می کنم
اشک ناکامی ز چشم خونفشانم می رود ۹