شماره ۲۹۹ - آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد

آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد
با ساکنان باغ ندای سفر نداد ۱

هر نخل آرزو که نشاندیم بر زمین
دادیم آب سبز نگشت و ثمر نداد ۲

شبنم وداع کرد و به ما چشم تر گذاشت
ما را به غیر آبله زاد سفر نداد ۳

اقبال را خریدم و بی زر فروختم
سودای این کلاه مرا درد سر نداد ۴

از گریه های خویش نگشتیم کامیاب
دریا چه شد که قطره ما را گهر نداد ۵

چشم و دلم پر است چو بادام این چمن
دوران چو غنچه گر چه مرا مشت زر نداد ۶

دنیاپرست بی خبر از حلقه در است
شکر خدا که دهر مرا گوش کر نداد ۷

از بس که روز و شب به غم رزق و روزیم
فیضی به ما تردد شام و سحر نداد ۸

از کلک خویش بهره ندیدم چو سیدا
از ذوق تلخکامیم این نیشکر نداد ۹