شماره ۳۳۸ - تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش

تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش
بهر تسخیر خدنگ تو بسوزم پر خویش ۱

همه شب تازه کنم داغ تو را در بر خویش
چمن لاله تماشا کنم از بستر خویش ۲

قوت بال مرا داد رهایی از دام
ماند عنقا سر تسلیم به زیر پر خویش ۳

دیده ام عاقبت هستی خود را چو سپند
می روم ناله کنان بر سر خاکستر خویش ۴

تا حواسم نشود صرف به این بی خردان
می برم آرزوی پنجه غارتگر خویش ۵

من همان روز که بیرون شدم از ملک عدم
ریختم اشک به حال پدر و مادر خویش ۶

می رود دست به دست این فلک شعبده باز
هر که چون گوی ندانسته ز پا تا سر خویش ۷

سر خود تکمه پیراهن خود ساخته ام
پای بیرون نگذارم ز ته چادر خویش ۸

سیدا بحر به گرداب نمی پردازد
پیش ارباب کرم چند برم ساغر خویش ۹