شماره ۳۴۱ - تا تو آلوده به خون ساخته‌ای خنجر خویش

تا تو آلوده به خون ساخته‌ای خنجر خویش
من برآورده ام از چاک گریبان سر خویش ۱

تا تو ای شعله جواله نمودار شدی
شمع و پروانه نشستند به خاکستر خویش ۲

ید بیضا شود و بوسه زند پای تو را
بهر تسلیم تو دستی بنهم بر سر خویش ۳

سنبل زلف تو بازوی مرا خواهد تافت
مار بسیار گرو بردن ز افسونگر خویش ۴

بیرخت سوختم و نیست قرارم چو سپند
می کنم بازی طفلانه به خاکستر خویش ۵

بر لب آب روان سرو برومند شود
می دهم قد تو را جای به چشم تر خویش ۶

به کجا شکوه کنم از ستم کاکل تو
من خود انداخته ام روز سیه بر سر خویش ۷

طاق ابروی تو را مد نظر ساخته ام
می دهم تیغ تو را آب ز چشم تر خویش ۸

سیدا هست دماغم همه شبها روشن
کرده ام روغن این شمع ز مغز سر خویش ۹