شماره ۳۷۱ - می روم هر سو سراغ دل ز مردم می کنم

می روم هر سو سراغ دل ز مردم می کنم
طفل شوخی دارم او را هر زمان گم می کنم ۱

خون من می ریزد و می پرسد احوال تو چیست
می زند شمشیر و می گوید ترحم می کنم ۲

ساغر عشرت چو گل آسان نمی آید به دست
عمرها خون می خورم تا یک تبسم می کنم ۳

از سر جرم من آن بدخوی پا کوته نکرد
عمرها شد زیر تیغ او تظلم می کنم ۴

ماه را رخسار او خرگه نشین هاله کرد
آفرین بر خیره چشمی های انجم می کنم ۵

بی زبانی نعمتی بودست من از سادگی
شکوه از خاموشی لبهای گندم می کنم ۶

حرفهای بیجا گفتن از شمشیر تازی برتر است
اره می گردد زبانم تا تکلم می کنم ۷

زلف بی پروای او شبها چو بر یارم رسد
می شوم دیوانه و با خود تکلم می کنم ۸

چون تنور از انتظاری می شود چشمم سیاه
سفره خود تا سفید از نان گندم می کنم ۹

می روم زین پس سوی میخانه همچون سیدا
بالش آسایش از خشت سر خم می کنم ۱۰