شماره ۳۸۱ - بهر سوغای عزیزان جان ز تن بیرون کنم

بهر سوغای عزیزان جان ز تن بیرون کنم
یوسف خود را از این چه بی رسن بیرون کنم ۱

ماتم طفلان بود چون خنده گل بی بقا
غنچه را پیش از شکفتن از چمن بیرون کنم ۲

از لب خود بوسه یی امیدوارم کرده یی
نیست این حرفی که او را از دهن بیرون کنم ۳

تا نسازم در میان کشتگان خود را شهید
روز محشر کی سر خود از کفن بیرون کنم ۴

آب سازد آتش من زهره پروانه را
شمع را مردانه وار از انجمن بیرون کنم ۵

قامتش در دیده من جلوه گر گردد چو شمع
گر دو سر چون شمعدان از یک بدن بیرون کنم ۶

من نه آن نخلم که همچون شمع مجلس سیدا
اشک را از دیده وقت سوختن بیرون کنم ۷