شماره ۳۸۵ - شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنم

شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنم
روم به باغ و ده انگشت خود چراغ کنم ۱

ز دانه های سپند انتقام خویش کشم
ستاره سوختگان را چو لاله داغ کنم ۲

ز شمع بزم تو تعلیم سوختن گیرم
چراغ میکده را رفته بی دماغ کنم ۳

کشم چو غنچه سر خود به جیب هستی خویش
چه لازم است که کسب هوای باغ کنم ۴

به بخت تیره خود افگنم نظر هر شام
ز روی خانه تماشای گشت زاغ کنم ۵

چو سیدا جز از خویشتن نمی یابم
مگر بودایی مجنون روم سراغ کنم ۶