شماره ۴۲۹ - بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام

بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام
سنگ می گردد اگر ریزند می در شیشه ام ۱

برقم و بر خرمن اهل ستم دارم گذر
هر کجا خار مغیلان است باشد بیشه ام ۲

نخل سبزم از کدامین جوی آبم داده اند
سایه من بید مجنون است سنبل ریشه ام ۳

هر کجا آتش علم گردد پر و بال من است
نیست چون مرغ کباب از سوختن اندیشه ام ۴

سیدا با کوهکن از بس که دارم نسبتی
نیست غیر از نام شیرین بر زبان تیشه ام ۵